انسان، مدعی یکه نازی و میدان داری عصر مدرنیته است. عصری که هنوز در کشاکش بحران های کوچک و بزرگ ،توازنی در آن مشاهده نمی کنید.مثل یک گاهواره،به این سو و آن سو،در حرکت است. حرکتی که در پس آن، تفکری نیست،انسانی که مدعی است میتواند جهان را مدیریت کند و بحران ها را پشت سر گذاشته و دراین دهکده ی جهانی ، می تواند،توازن را برقرار کند.
اما کدام مدیر یا مدیرانی این داعیه را دارند؟ نقش مدیریت در کشورها، به دولتمردان واگذار شده است و مردم با این امید که دولتمردان میتوانند امنیت،رفاه،اقتصاد و سلامت آنها را تامین کنند، در تعیین آنها مشارکت می کنند.
اما کدام دولت؟ دولتمردان مدیر یا مدیران دولت؟ کشور ما بعد از انقلاب اسلامی و در طول این چهل سال مدیران زیادی را تجربه کرده است.
مدیران ما در جامعه دو دسته هستند: در دسته اول؛ مدیرانی بوده اند که از معلمی ودست فروشی با مشارکت مردم ، به مسئولیت دست پیدا کرده و دسته دوم مدیران دولتی هستند، که با رانت، وابستگی و حزب و بی اثر بودن ، وارد کارزار مدیریت شده اند.
دسته اول ،مدیرانی بوده اند که از معلمی ودست فروشی با مشارکت مردم ، به مسئولیت دست پیدا کرده و شعارشان این بود که همیشه بیادم بیاورید که در گذشته که بودم تا خودم را گم نکنم! دست تقدیر، فرصت آنچنان به این مدیران نداد و مردم بعد از زمان کوتاهی این اثرگذاران جامعه را دیگر در بین خود ندیدند و کشور از نبود آنان تهی شد. البته هنوز هستند رهروان آن عزیزان که بواسطه نداشتن حزب، وابستگی و رانت ،در پایین دست های اداری مشغول خدمت به مردم هستند.
دسته دوم، مدیران دولتی هستند، که با رانت، وابستگی و حزب و بی اثر بودن ، وارد کارزار مدیریت شده اند. این دسته چون توان تصمیم گیری های آنی ( جهادی) را ندارند و میبایست برای آب خوردن از مافوق خود اجازه بگیرند، دیگر نباید انتظار داشت بحران سیل یا کرونا و… را مدیریت کنند.
مجلس شورای اسلامی در کشور ما، نقشی بی نظیر بعنوان راس مدیران جامعه را ایفا میکند. یک مجلس بیمار و ضعیف می تواند در چند دقیقه فرجامی را تصویب کند که تا سالیان سال زخم آن، بر دوش مردم زجر کشیده ،خواهد ماند. مجلسی که وزیران پیر و فرسوده را که توان مدیریت زیرمجموعه و حتی خانواده خود را ندارند ،نه تنها استیضاح نمی کند بلکه از وزارتخانه ای به وزارتخانه دیگر جابجا کرده تا جایی که حکم صدارت آن منصب را تا قبر با خود میبرد. چه انتظاری از این مدیران مجلس نشین داریم؟ در زمان بیماری کووید۱۹ ، کارمندان و کارگران در کارهای خود مشغول وظیفه بودند ،اما به یکباره در رسانه ها مشاهده کردند که مجلسیان، با کیف ها و وسایل بهداشتی آنتیک و مدرن که قابل دسترسی برای عموم نیست، تغذیه شدند.
با خود گفتیم حالا که مدیر هستند و سخت در تلاش میبایست از ایشان محافظت شود ،چرا که این نظام برای هر کدام از این مدیران مجلسی هزینه های سنگینی پرداخت میکند که یکباره با اعلام تعطیلی مجلس، داغ سنگینی بر دل مردم نشست. کدام نماینده مردمی و مدیر مردمی؟ چرا در زمان تصویب قانون بودجه، از امکانات رسانه ای در جهت برگزاری جلسات استفاده نشد؟
در آخر با حکم حکومتی، قانون بودجه تصویب شد. با کدام تفکر مدیریتی ، دست فروشان، کاسبان، اصناف و مشاغل آزاد میبایست از شعار در خانه بمانیم حمایت کنند؟ تا چه زمانی؟ چه کسی و کدام مدیریت بحران، پاسخگوی مخارج و درد های خانواده آنها خواهد بود؟ باید مدیران انقلابی و جهادی به راس مدیریت جامعه تزریق شود، مدیریتی بدون رانت،واسطه و حزبگرایی. مدیریتی که در وقوع بحران هایی چون سیل،زلزله،بیماری و… توان مدیریت آنی را داشته باشند.
والسلام
